မိုးက တစ်နေ့လုံး မရပ်ဘဲ ရွာနေခဲ့သည်။
မြို့လမ်းမပေါ်က လူတွေက မိုးကာအင်္ကျီတွေခြုံ၊ ထီးတွေကိုယ်စီဆောင်းပြီး အလျင်စလိုသွားလာနေကြသည်။ ကားတွေက ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုင်း ရွှံ့ရေတွေကို လမ်းဘေးထိုင်နေတဲ့သူတွေဆီ ပက်လွှတ်သွားကြသည်။
အဲ့ဒီလမ်းဘေးမှာတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
အဝတ်အစားတွေက စုတ်ပြဲနေပြီး မိုးရေတွေကြောင့် ကိုယ်တစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေသည်။
သူ့ရှေ့မှာတော့ ပလတ်စတစ်ခွက်အဟောင်းတစ်လုံးရှိသည်။
တစ်နေ့လုံး လူတွေကို ကြည့်ပြီး သူက တစ်ခါတစ်လေ ခွက်လေးကို လက်ဖြင့် တိုးပေးသည်။
တချို့က မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖြတ်သွားကြသည်။
တချို့က မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။
တစ်ယောက်ကတော့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး—
“အလုပ်လုပ်လေဗျာ။ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးတယ်မဟုတ်လား”
ဟု ပြောသွားသည်။
အဘိုးအိုက ဘာမှမပြော။
ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြုံးရုံသာပြုံးလိုက်သည်။
ထိုနေ့မှာ သူရခဲ့တာက ငွေစက္ကူအဟောင်းနှစ်ရွက်ပဲရှိသည်။
ဗိုက်ကတော့ မနက်ကတည်းက ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
မိုးက ပိုသည်းလာသည်။
အဘိုးအိုက မိုးခိုရန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အမိုးအောက်သို့ တိုးဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး မျက်နှာမသာမယာဖြင့်—
“ဒီမှာ မထိုင်နဲ့ဦး။ ဖောက်သည်တွေ လာထိုင်မှာ”
ဟုပြောသည်။
အဘိုးအိုက ချက်ချင်းထပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကနေ လူငယ်တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
အသက်နှစ်ဆယ့်ငါး၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်လောက်ပဲရှိမည်။
သူက အဘိုးအိုကို ခဏကြည့်ပြီး—
“အဘိုး... ထမင်းစားပြီးပြီလား”
ဟု မေးသည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
“မစားရသေးဘူးလား”
ခေါင်းခါပြန်သည်။
လူငယ်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဆိုင်ထဲပြန်ဝင်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ထမင်းတစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းတစ်ပန်းကန်ကို ယူထွက်လာသည်။
“အဘိုး... စားလိုက်ပါ”
အဘိုးအိုက ပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
“သား... ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးရမလဲ”
လူငယ်က ပြုံးပြီး—
“အဘိုးက ပေးစရာမလိုပါဘူး”
ဟု ပြောသည်။
အဘိုးအိုက ထမင်းကို တဖြည်းဖြည်းစားနေသည်။
ထမင်းတစ်လုပ်စားတိုင်း မျက်လုံးတွေက ရေဝဲလာသည်။
လူငယ်က မေးသည်။
“အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အဘိုးအိုက ထမင်းပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း—
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ...”
“ဒါဆို ဘာလို့ငိုနေတာလဲ”
အဘိုးအိုက ခဏတိတ်နေပြီးမှ—
“အဘိုး ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး လူတွေကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ မေးမကြည့်ကြဘူး...”
“အဘိုး ဗိုက်ဆာနေလားဆိုတာကိုတောင်...”
သူ့အသံက တုန်နေသည်။
“သားကတော့ အဘိုးကို ဘာမှမမေးဘဲ ထမင်းလာပေးတယ်...”
လူငယ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အဘိုးလည်း လူပဲလေ... ဗိုက်ဆာရင် စားရမှာပေါ့”
အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်... လူပဲ”
ထိုစကားနှစ်လုံးကို ပြောပြီးနောက် သူက ထမင်းကို ဆက်စားသည်။
အဲ့ဒီညမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ထပ်မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြ။
နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကြာသွားသည်။
မြို့ကြီးတစ်မြို့ရဲ့ ဆေးရုံအရေးပေါ်ဌာနထဲမှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်လာကြသည်။
သူက နှလုံးရောဂါကြောင့် ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်တွေက ချက်ချင်းကုသပေးကြသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆရာဝန်တစ်ယောက်က—
“အသက်အန္တရာယ်က လွတ်သွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အရေးပေါ်ခွဲစိတ်ကုသမှုတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်”
ဟု ပြောသည်။
မိသားစုက ဆေးဖိုးအတွက် အခက်အခဲရှိနေကြသည်။
ထိုအချိန်မှာ ဆေးရုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
သူ့အသက်က ရှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ။
လက်ထဲမှာတော့ ငွေထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားသည်။
သူက ဆေးရုံဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို—
“ဒီလူနာအတွက် ဒီငွေသုံးပေးပါ”
ဟု ပြောသည်။
ဝန်ထမ်းက အံ့သြသွားသည်။
“အဘိုး... ဒီလူနာကို သိလို့လား”
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
“မသိပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်ပိုက်ဆံပေးတာလဲ”
အဘိုးအိုက ခဏတိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်က...”
“လမ်းဘေးမှာ အဘိုးတစ်ယောက် ဗိုက်ဆာနေတုန်း ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်”
“အဲ့ဒီလူက...”
သူ့အသံတိတ်သွားသည်။
“ဒီလူပဲ”
ဆေးရုံဝန်ထမ်းက လူနာအမည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီနာမည်က...
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ဆယ်က သူ့ကို ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ လူငယ်ရဲ့နာမည်ဖြစ်နေသည်။
ခွဲစိတ်ခန်းထဲကနေ လူနာကို ပြန်ထုတ်လာသောအခါ အဘိုးအိုက အနားမှာ ထိုင်စောင့်နေသည်။
လူနာက မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“ခင်ဗျား...”
အဘိုးအိုက ပြုံးသည်။
“မှတ်မိလားသား...”
လူနာက ခဏစဉ်းစားသည်။
ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။
“အဘိုး...”
အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ...”
“အဘိုးကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးခဲ့တဲ့သားလေ”
လူနာရဲ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။
“အဘိုး... ကျွန်တော် မေ့သွားပြီထင်နေတာ...”
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
“မေ့လို့ရပါတယ်သား...”
“ဒါပေမယ့် အဘိုးကတော့ မမေ့ဘူး”
လူငယ်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့—
“ကျွန်တော်ပေးခဲ့တာ ထမင်းတစ်နပ်ပဲလေ အဘိုး...”
အဘိုးအိုက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်...”
“သားပေးခဲ့တာ ထမင်းတစ်နပ်ပဲ”
“ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီထမင်းတစ်နပ်ကြောင့်...”
“အဘိုးက ဒီလောကမှာ လူတွေထဲမှာ မေတ္တာရှိသေးတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ခဲ့ရတယ်”
“အဲ့ဒီနေ့က အဘိုးရဲ့ဘဝကို ဆက်ရှင်သန်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်”
“ဒီနေ့တော့...”
အဘိုးအိုက သူ့လက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီထမင်းတစ်နပ်ကို အဘိုး ပြန်ကျွေးတာပါ”
လူငယ်က မျက်ရည်တွေကြားကနေ ပြုံးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုလည်း ပြုံးသည်။
တကယ်တော့...
လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံအများကြီး မလိုပါဘူး။
တစ်ခါတလေ—
ထမင်းတစ်နပ်၊
စကားတစ်ခွန်း၊
လက်တစ်ဖက်၊
ဒါမှမဟုတ် နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုလောက်ပဲ လိုပါတယ်။
ကိုယ်ပေးလိုက်တဲ့အရာက သေးငယ်နေနိုင်ပေမယ့်...တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာတော့ အဲ့ဒါဟာ တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တဲ့ မေတ္တာတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။
.jpg)
