လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အသက် (၄၀) အရွယ် ဦးမင်းခန့်တစ်ယောက် ဘဝရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစား တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေးက ကပ်ရောဂါနဲ့ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းကြားမှာ ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားခဲ့တာပါ။ ဝန်ထမ်းတွေကို လစာပေးဖို့၊ အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့အတွက် သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အိမ်နဲ့ ကားကိုပါ ရောင်းချလိုက်ရတဲ့အထိ အခြေအနေက ဆိုးရွားခဲ့ပါတယ်။
တစ်ရက်တော့... အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိအောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ဦးမင်းခန့်ဟာ ငှားနေတဲ့ အိမ်အိုလေးရဲ့ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျနေခဲ့တယ်။ အပြင်မှာလည်း မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာသွန်းနေတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာလည်း အပြင်က မိုးသက်မုန်တိုင်းလိုပဲ မှောင်မှောက် နေခဲ့ပါတယ်။ "ငါ့ဘဝတော့ ပြီးပါပြီ... ငါ ပြန်မထူနိုင်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အပြည့်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ (၇) နှစ်အရွယ် သမီးလေးက သူ့လက်ကို လာဆွဲပြီး...
"ဖေဖေ... အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ မိုးတိတ်သွားပြီ။ ဟိုမှာ ကြည့်... သက်တံကြီးက လှလိုက်တာ" လို့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလာပါတယ်။
ဦးမင်းခန့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပါပဲ။ မိုးကောင်းကင်ကြီးက ပြာလွင်သွားပြီး တိမ်တိုက်တွေကြားထဲကနေ အရောင်အသွေး စုံလင်လှတဲ့ သက်တံကြီးတစ်ခုက ကမ္ဘာမြေကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသလိုပါပဲ။
သမီးလေးက သူ့ကို ဖက်ရင်း ဆက်ပြောတယ်...
"သမီး ကျောင်းမှာ ဆရာမ ပြောဖူးတယ် ဖေဖေ။ မိုးတွေ အများကြီး ရွာပြီးမှ သက်တံက ထွက်လာတာတဲ့။ အခုလည်း မိုးသည်းသည်းရွာပြီးသွားပြီဆိုတော့ သက်တံလှလှလေး မြင်ရပြီပေါ့နော်"
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးလေးက ဦးမင်းခန့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အုန်းခနဲ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်။
'ဟုတ်သားပဲ... ငါ့ဘဝမှာ အခု ခံစားနေရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေဆိုတာ လောလောဆယ် ရွာချနေတဲ့ မုန်တိုင်းမိုးတွေပဲ။ မုန်တိုင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အမြဲတမ်း တိုက်ခတ်မနေပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ စဲသွားမှာပဲ။ မုန်တိုင်းစဲသွားရင် ငါ့ဘဝအတွက်လည်း လှပတဲ့ သက်တံတစ်ခု ထွက်လာရမယ်' လို့ သူ တွေးလိုက်မိပြီး ကျဆင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ဦးမင်းခန့်ဟာ သူ့မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ Graphic Design ပညာလေးနဲ့ အိမ်ကနေပဲ လုပ်ငန်းသေးသေးလေးတစ်ခုကို တတ်နိုင်သလောက် ပြန်စခဲ့ပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ ခက်ခဲပေမယ့် "မုန်တိုင်းပြီးရင် သက်တံထွက်လာမှာပါ" ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့လို့ ၂ နှစ်အကြာမှာတော့ သူ့လုပ်ငန်းလေးဟာ အရင်ကထက် ပိုမို အောင်မြင်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အခုအချိန်မှာတော့ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ ရုံးခန်းနံရံပေါ်မှာ လှပတဲ့ သက်တံရောင်စုံ ပန်းချီကားချပ်ကြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။ ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြန်ကြုံရတိုင်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျချင်တိုင်း အဲ့ဒီသက်တံကို ကြည့်ပြီး သူ အမြဲ သတိရနေမယ့် သင်ခန်းစာတစ်ခုကတော့...
"ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး သက်တံတွေကို မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ဆိုရင်... အပြင်းထန်ဆုံး မုန်တိုင်းတွေကို အပြုံးမပျက် ဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ သတ္တိ ရှိရပါမယ်။"
.jpg)
